Het Sevanmeer is het grootste meer van Armenië en een van de hoogst gelegen meren ter wereld - ongeveer 1900 meter boven zeeniveau. Het wordt gevoed door 28 beekjes en riviertjes. Het overgrote deel van dat water (zo’n 90%) verdampt, de overige 10% bevloeit de Hrazdan, de enige rivier die het meer verlaat.


Vóór 1933 was het meer 95 meter diep, en lag het wateroppervlak op een hoogte van 1915 meter. Na dat jaar werd besloten een groot deel van de watervoorraad te benutten voor irrigatie en elektriciteit, waardoor het meer in de loop der tijd ongeveer 20 meter lager kwam te liggen. Er dreigde een ecologische ramp (gelijk aan die van het Aralmeer) waardoor de autoriteiten maatregelen namen om het meer naar het oorspronkelijke niveau terug te brengen. Tot op heden heeft dat weinig resultaat gehad. Wel is de daling van het peil gestabiliseerd.


In het noordwesten van het meer ligt een schiereiland met daarop het kloostercomplex Sevanavank. Het schiereiland was ooit een eiland, maar is door het zakken van het waterpeil nu via een drooggevallen landtong te bereiken. Twee kerken (de Kerk van de Heilige Moeder Gods en de Kerk van de Apostelen) en de overblijfselen van een gavit zijn er te bezichtigen.

Volgens inscripties is het klooster in 874 gesticht door prinses Miriam, de dochter van koning Ashot I uit de Bagratoeni-dynastie. De kerken waren daarmee een van de eerste godshuizen die gebouwd werden sinds de Arabische (islamitische) overheersing. Beide heiligdommen hebben een traditionele bouw met een kruisvormig grondplan en een achthoekige tamboer die de koepel steunt. Het is dan ook eerder de bijzondere locatie aan het meer dan de bouw van de kerken die een bezoek de moeite waard maakt.


Daarnaast beschikt het kloostercomplex over een opmerkelijke khachkar. Van boven naar beneden staan erop afgebeeld:


  1. Een zegenende God de Vader, omringd door de symbolen van de vier evangelisten: de mens, de leeuw, de stier en de adelaar.

  2. Jezus Christus, geflankeerd door Maria en Johannes, met rechts daarvan de drie koningen in de stal, en links het Laatste Oordeel.

  3. De verbanning van Adam en Eva uit de Tuin van Eden.

 
HOME
OVER MIKIPEDIA
LANDEN
FOTO’S
VIDEO’S
KUNST
LITERATUUR
BLOG

COLOFONhome.htmlover_mikipedia.htmllanden.htmlfotos_%281%29.htmlvideos.htmlkunst.htmlliteratuur.htmlBlog/Blog.htmlColofon.htmlshapeimage_9_link_0shapeimage_9_link_1shapeimage_9_link_2shapeimage_9_link_3shapeimage_9_link_4shapeimage_9_link_5shapeimage_9_link_6shapeimage_9_link_7shapeimage_9_link_8

De term Armeense diaspora (lett: verstrooiing) wordt gebruikt om de verschillende gemeenschappen van Armeniërs aan te duiden, die buiten Armenië en Nagorno Karabach leven. Deze zijn ontstaan doordat de Armeniërs, vaak door omstandigheden gedwongen, hun thuisland moesten verlaten.

Er bestaat al een Armeense emigratie sinds de oudheid, maar de eerste golf kwam op gang in 1375, toen het Armeens Koninkrijk van Cilicië door de Mamelukken ten val werd gebracht. Ook wordt aan de Armeniërs vaak een koopmanskarakter toegeschreven, waardoor ze al eeuwen in andere steden opereerden - zoals bijvoorbeeld in Amsterdam vanaf de zeventiende eeuw.

In het laatste decennium van de negentiende eeuw vonden er in het Ottomaanse Rijk pogroms plaats, waarbij tienduizenden Armeniërs werden gedood. Dit leidde tot een aanzienlijke vlucht naar andere landen.

De grote groei en het gebruik van de term diaspora kwam echter na de Armeense genocide in de Eerste Wereldoorlog (1915). Vanaf dat moment 

      leefden meer Armeniërs buiten het thuisland dan erbinnen.